Η ”Βγερού” μας είπε την ιστορία της και επιστρέφει πάλι στο Θέατρο Αυλαία

της Κατερίνας Ράβναλη για τον Εξώστη free press

  Η ”Βγερού Γλυκά Φανού” είναι η πρώτη παραγωγή της ομάδας Θέατρο του Θερμαϊκού, μια νέα ομάδα που πρόθεση της είναι ”μέσα από ένα ήθος συνεργατικής δουλειάς ν’ αναπτύξει παραγωγές που θ’ αναδεικνύουν σημαντικές στιγμές της ιστορίας και της παράδοσής προκειμένου να τις υποβάλλουν σ’ ένα διάλογο με το σήμερα”. Δύσκολο εγχείρημα, το οποίο όμως όσον αφορά την πρώτη τους παράσταση στέφτηκε με επιτυχία.

Στην ”Βγερού Γλυκά Φανού” ο θεατής βλέπει να εκτυλίσσονται μπροστά του παράλληλα δυο ιστορίες, της Βγερούς και της Αγγελικής. Η Βγερού είναι μια Χιώτισσα που έζησε στις αρχές του 20ου αιώνα. Βίωσε την σφαγή της Χίου το 1822,η οποία σημάδεψε την ζωή της και πέρασε αρκετές κακουχίες μετέπειτα μέχρι να ξαναγυρίσει στην Χίο. Από την άλλη είναι η Αγγελική , μια σύγχρονη γυναίκα που προσπαθεί και αυτή να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της ζωής της. Μέσα από αυτές τις δυο διαφορετικές ιστορίες, μέσα από αυτές τις δυο διαφορετικές γενιές(και μια τρίτη που παρεμβάλλεται στο τηλέφωνο, η κόρη της Αγγελικής) διαχέεται το μήνυμα ότι παρ’ όλες τις αντιξοότητες και ανεξάρτητα από την εποχή που ζει ο καθένας, ο άνθρωπος ”βρίσκει τη δύναμη να στέκεται όρθιος ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο”.

Ένα μεγάλο μπράβο αξίζει σε όλους τους καλλιτέχνες που συμμετείχαν και ειδική μνεία στην σκηνοθέτη Κορίνα Βασιλειάδου. Οι συντελεστές κατάφεραν να μας μεταφέρουν ένα ιδιαίτερο αφηγηματικό κείμενο που θεατρικά δεν είχε τόσο ενδιαφέρον και σε πολλά σημεία σε κούραζε. Η σκηνοθεσία της Βασιλειάδου όμως κατάφερε να αναδείξει το κείμενο αυτό και να φωτίσει κάποιες δύσκολες παραστατικά στιγμές. Ξεχωρίζω την στιγμή της κορύφωσης της Βγερούς που αφηγούταν την ιστορία της ,ενώ ήταν κοκαλωμένη πάνω στο τραπέζι. Όλη αυτή η ένταση και ο πόνος που μετέφερε ο λόγος της ηθοποιού, καθήλωνε το κοινό και το καθιστούσε αυτόπτη μάρτυρα σε μια φρικιαστική μαρτυρία της ζωής της. Η Βασιλειάδου έφτιαξε μια παράσταση με ωραίο ρυθμό, ομαλές εναλλαγές μεταξύ των ιστοριών και έξυπνα σκηνοθετικά ευρήματα όπως η παρεμβολή μέσω τηλεφώνου της κόρης της Αγγελικής. Η σκηνοθεσία της ήταν λακωνική, καθαρή και άριστα στοχευμένη.

Τα σκηνικά της Ευφραιμίδου από την άλλη, ήταν λιτά και απέρριτα και μέσα από την σύμβαση ενίσχυαν την αίσθηση του κειμένου πολύ εύστοχα. Ο φωτισμός, ατμοσφαιρικός ,”φώτιζε΄΄ την ιστορία κατάλληλα με κάποιες εξαιρέσεις, σε κάποιες αλλαγές από την μια ιστορία στην άλλη. Η μουσική επιμέλεια του Βομβόλου μας έδωσε μια δόση από την μουσική παράδοση της Χίου. Όσον αφορά όμως, τους ήχους που χρησιμοποιήθηκαν σε κάποια σημεία μουντζούρωναν περισσότερο την σκηνή, αντί να μας μεταφέρουν πιο καθαρά μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα(λόγου χάριν, ο ήχος του κύματος ).Οι ερμηνείες των δυο γυναικών ήταν πολύ καλές. Η Τέτουλα κατάφερε να ενσαρκώσει μια Χιώτισσα και να μεταφέρει όλη την δυναμική, την περηφάνια και το τσαγανό μιας τέτοιας γυναίκας. Η Αποστολίδου ”έχτισε” μια σύγχρονη γυναίκα σε κρίση πολύ προσεγμένα ,πέρα κάποιων μικρών σημείων που υπερέβαλε.

Μια μικρή ένσταση, προς το τέλος υπήρξε ένα πολύ αμήχανο σημείο. Οι δυο πρωταγωνίστριες τραγουδούσαν Χιώτικα τραγούδια και η Αγγελική παρακινούσε το κοινό παρατεταμένα να τραγουδήσει μαζί της .Ήταν τόσο μεγάλη η διάρκεια αυτής της πρόσκλησης προς το κοινό που ένιωθες άβολα που δεν μπορούσες να συμμετέχεις. Θα έπρεπε το κομμάτι αυτό να είχε προσαρμοστεί ανάλογα με το κοινό το οποίο προσλαμβάνει την παράσταση.

Πέρα τούτου η παράσταση είχε πολύ καλή ροή.

Συμπέρασμα: Ένα δύσκολο θεατρικά κείμενο που έγινε μια καλοφτιαγμένη παράσταση

 

 

Συντελεστές

Σκηνοθεσία-Δραματουργική επεξεργασία: Κορίνα Βασιλειάδου

Μουσική: Κώστας Βόμβολος

Επιμέλεια Κίνησης: Κωνσταντίνος Κατσαμάκης

Σκηνικά – Κοστούμια & Σχεδιασμός φωτισμών: Κέλλυ Εφραιμίδου

Βοηθός σκηνοθέτη: Κλέα Σαμαντά

Επιστημονική συνεργάτης: Στέλλα Τσιροπινά

Παίζουν: Ελευθερία Τέτουλα, Μελίνα Αποστολίδου, Άννα Σωτηρούδη

Φωνή Ανθής: Ειρήνη Κυριακού