“Μ’ αρέσει!”

Κριτική της παράστασης και βιβλιοπαρουσίαση (μαζί) της “Βγερού γλυκά φανού” του Γ. Χατζόπουλου από την Κατερίνα Σταματίου στο ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ της “Όπως έστρωσα “, κοιμάμαι

 DSCN0714

Μ’ αρέσει! Έτσι, θ’ αρχίσω!

Κι όταν λέω “μ’ αρέσει”, εννοώ ότι με συγκίνησε αφάνταστα η θεατρική παράσταση, κι εξίσου αφάνταστα και το βιβλίο!
Γιατί, αν δεν υπήρχε αυτό, κι αν δεν υπήρχε κι ο συγγραφέας του, η έρευνά του και το ταλέντο του, αν δεν υπήρχε και η Βγερού με την ιστορία της και με την Ιστορία της Χίου, αν δεν υπήρχε το ταλέντο των ηθοποιών, αν δεν υπήρχε η σκηνοθέτης, ο παραγωγός και το Θερμαϊκό Θέατρο, να στηρίξουν αυτή την παράσταση, δεν θα υπήρχε τίποτα και δεν θα μού άρεσε, καθόλου!Σας μπέρδεψα, ναι, το ξέρω.
Κι η Βγερού με μπέρδεψε, γι’ αυτό!
Πάμε με την σειρά. Μ’ αρέσει, όταν πηγαίνω στο θέατρο, να είμαι προετοιμασμένη, κάπως. Κάτι να ξέρω, για την υπόθεση, τουλάχιστον! Άμα ξέρω και πολύ περισσότερα, τότε νιώθω πως καταλαβαίνω πιο πολλά ή προσέχω πιο πολλά!Έτυχε ένα βράδυ να περνάω έξω απ’ την Παλιά Ηλεκτρική του Βόλου, είδα φως και σταμάτησα.
(Για να μην επαναλαμβάνομαι, υπάρχει μια ανάρτηση, ΕΔΩ.)Όσα πρόλαβα να καταλάβω και να μάθω, έμαθα, μέχρι ν’ αρχίσει.
Μα, τί ήταν τούτο;
Δεν ήταν Θέατρο!
Πολυβόλο ήταν!
Ένα μυαλό είχα, κι αυτό κουρασμένο, λόγω εκείνης της μέρας, πόσες στροφές να πάρει;Το θέμα να σκεφτεί;
Τον πόνο και την φρίκη της σφαγής της Χίου, να σκεφτεί;
Την ιστορία που δεν ξέρει, να την μάθει καθυστερημένα;
Σκηνικά να θαυμάσει;
Μουσική να απολαύσει;
Ηθοποιούς που ταυτίστηκαν με τους ρόλους τους και ξέχασαν ποιες είναι;
Ηχητικά, τι;
Τί να πω για τις λέξεις;
Ευτυχώς που δεν έβγαλα τεφτέρι να “κρατάω” σημειώσεις!
Ποιός τις έγραψε τόσο δυνατές;
Ποιος τις σκέφτηκε τόσο μπερδεμένα;
Πώς τις έλεγαν οι ηθοποιήνες, έτσι μπερδεμένα;
Πότε μιλούσαν και οι δυο κοπέλες για παρελθόν, πότε για παρόν, ποιό ήταν το μέλλον;
Κι εκεί που μιλούσαν μια η μία και μία η άλλη (άσε, την ουσία θα πω, γιατί αν ξεκινήσω λεπτομέρειες, δεν πρόκειται να τελειώσω με την Βγερού!) που σχεδόν, (τί σχεδόν; έτσι ακριβώς!) μπερδευόταν το κείμενο, έλεγες, μπας και δεν κατάλαβα καλά;
Μπας και τις πευκοβελόνες τις πρόσεχε η Βγερού κι εγώ μπερδεύτηκα;
Μπας και τα κορίτσια (οι ηθοποιάρες) κάνανε κανένα λάθος και μού ξέφυγε;
Μήπως, τί κατάλαβα;
Μήπως, δεν κατάλαβα κάτι καλά;
Μετακινήθηκα, παρασύρθηκα… ευτυχώς, δεν πήγα πολύ μπροστά, έστησα καλύτερα τ’ αυτιά, ναι, τα κορίτσια, σωστά τα έλεγαν!
Μα, πώς δεν μπερδεύτηκαν;
Αυτό κι αν είναι ταλέντο!
Πόσες πρόβες να έκαναν, άραγε, πόσο να παιδεύτηκαν;Τό ‘χω το κριτικό, τό ‘χω!
Τό’ χω και το χιλιόστροφο μυαλό, τό ‘χω, μα … όταν παίρνει τόσες στροφές, κάτι χάνει, είναι σίγουρο!Ε, ναι! Ότι “πήρα”, πήρα, εκείνο το βράδυ!
Συγκίνηση και ικανοποίηση μεγάλη που βρέθηκα να δω ενός τέτοιου επιπέδου θέατρο!
Έννιωσα πολύ τυχερή και μικρή για το ύψος του.Ναι, ένα ήταν σίγουρο, δεν είχα πάρει πολλά, δεν είχα προλάβει να “πάρω” πολλά.
Κοίταζα την Βγερού, είχα χάσει κινήσεις της Αγγελικής!
και ανάποδα.Μ’ είχε φέρει τούμπα αυτό το θέατρο. Είχα ξεχάσει από που ερχόμουνα και πού πήγαινα.
Είχα πάει στην Χίο, στις Καρυές, στην Αμερική, στην Τουρκία, σε διαφορετικούς αιώνες, με τούμπα στο παρόν, μέσα σε μια ώρα και κάποια λεπτά.Στα χαμένα το δικό μου παρόν.Όταν τελείωσε η παράσταση, τα παλαμάκια του κοινού με συνέφεραν.
…Καθόμουνα και αρκετά μπροστά, κοίταξα πίσω.
Χειροκροτούσα κι εγώ, εννοείται, μα το τρεχάτο… μυαλουδάκι μου, δούλευε, από μέσα του.
“Εσείς, τα καταλάβατε όλα; Εσείς, δεν χάσατε τίποτα; Μόνο εγώ;… Τί ρέστα μου έδωσαν και με υπνώτισαν, εκεί στο εισιτήριο;”
Δεν τόλμησε να ρωτήσει φωναχτά, τίποτα, όμως!”Ότι κατάλαβαν, κατάλαβαν, δικιά μου, τελείωνε! Έχεις και το βιβλίο, θα την βρεις την άκρη!” είπε πιο δυνατά και αργά, μετά, οπότε, κατάλαβα… πως θα καταλάβω όσα μού λείπουν και διαβάζοντας.

“Ναι, αλλά… αν το έβλεπα πολλές φορές, άσχημα θα ήταν;”

“Μη μιλάς, κόφ’το! Ξέρω ότι θα ήθελες και τις πρόβες, αλλά ατύχησες!”

Έφυγα συγκλονισμένη με το δυνατό απρόοπτο της βραδιάς μου, τότε, το θέατρο.

Κράταγα το βιβλίο, καιρό τώρα, ανέγγιχτο.
Περίμενα στιγμές απόδρασης και απομόνωσης για να τ’ ανοίξω.
Είχα αγωνία, αλλά την παίδευα. Ήθελα ανάγνωση σε δυνατά σημεία και υπήρξαν χθες, Πέμπτη, νύχτα.

Μάθαινα τα νέα της αγάπης για την Βγερού (γενικώς, βιβλίο και θέατρο) απ’ το Φέις και χαιρόμουνα πολύ, γιατί αυτή η Ιστορία έχει “κάτι Πολύ” που πρέπει να μείνει, για πολλούς λόγους.

Να τους αναλύσω;
Χαθήκαμε!
Θα μπορούσε να γίνει κάλλιστα εργασία και μελέτη στα σχολεία.
π.χ.
Διαφορές προβλημάτων Βγερούς και Αγγελικής.
Ιστορία τότε και τώρα. (κ.λ.π.)

Του συγγραφέα του βγάζω τα μαλλιά μου! Αφού δεν φοράω καπέλο, να μην ψεύδομαι! Απίστευτα Καλός!Πρωτότυπα Καλός, Ακανόνιστος, απρόβλεπτος!
Άξιος!
Όλη η ομάδα, πολύ ΑΞΙΑ, “Εύγε!”

Υγ. Απόψε είχα σκοπό να δακτυλογραφήσω αποσπάσματα. Μετάνιωσα, θα ζαλίσω τον μπλόγγερ.
Ήδη παιδεύεται ώρες να ανεβάσει φωτογραφίες της χθεσινής νύχτας και λίγες της ημέρας, (βγάζω και πολλές!) έτσι, σαν χαιρετίσματα από μένα στα παιδιά, ΟΛΑ τα παιδιά! Γιατί εδώ, η επιτυχία είναι Ομαδική, μετά την μεγάλη έμπνευση και έρευνα του συγγραφέα Γιώργου Χατζόπουλου, βεβαίως, βεβαίως!
Το κάνω άλλωστε σε όλα τα βιβλία, κρίμα που το διάβασα νύχτα, έξω στο κρύο, και χωρίς καλή θέα!
Είχε σκοτάδια, έδενε πάντως με την ιστορία της Βγερούς.
Εκεί να δεις, σκοτάδια!
Άλλο το, μ’ αρέσει το βιβλίο, το θέατρο, κι άλλο το “πονάω” απ’ τα λεγόμενα, που δυστυχώς, είναι και αληθινά!

Και το βιβλίο ήταν έπληξη για μένα και ως προς την γραφή και ως προς το ΕΠΙΜΕΤΡΟ.
Χιλιοσημειωμένο!

Μ’ άρεσε, ρε παιδάκι μου, εν ολίγοις ή πολλοίς!
Τί εξομολογούμαι;

Υγ. Όσο για την φωτογράφιση, έχει κι αυτή την ιστορία της!
Ήταν γεμάτη και μπερδεμένη η νύχτα όπως μπερδεμένα ήταν και τα πλάνα μου.
Θα σας παπαπέμψω, όταν ανέβουν.
1 ΕΔΩ 
2 ΕΔΩ
3 ΕΔΩ

Τα παιδιά συλλέγουν φωτογραφίες με φίλους που κρατούν το βιβλίο της Βγερούς. Από μένα πολλές, δεμένα με στιγμές μου, με πολλά πολλά “ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ” !

“Καλή Συνέχεια και επιτυχία στην καριέρα σας, στα όνειρά σας και στην ζωή σας, παιδιά!

Αιωνία η μνήμη σου Βγερού! Ηρωίδα!
Πόσοι οι ΗΡΩΕΣ;
Χιλιάδες! Κι όχι μόνο εκεί!

Μη μασάς ώριμη γυναίκα του σήμερα, αν έχεις προβλήματα σαν της Αγγελικής, η ζωή συνεχίζεται!
Προχώρα!

Ανθή, κι όλα τα Άνθη παιδιά μας, που ξενητεύτηκαν, γρήγορα να γυρίσουν στην πατρίδα τους!

Η ευχάριστη ζωή σ΄άλλη γη, μειώνει τον καλό χρόνο σου σ’ αυτήν, στο μέλλον… (μετάφραση, δεν έχει.)

Αυτά!
Αργά και νομίζω ότι έκανα μια βιβλιοπαρουσίαση, στα μέτρα μου.
Με συγχωρείτε και λιγάκι, έτσι είμαι, έτσι λειτουργώ….
Ημερολόγιό μου είναι, όχι εφημερίδα, οπότε … ησύχασα!
Είχα μεγάλη εκκρεμότητα με την Βγερού, έπρεπε, έστω κι έτσι!

Υγ. τελικό.
Δεν στάθηκα σε ονόματα, γιατί θα έγραφα βιβλίο και όχι ανάρτηση.

Αρκετά διαφωτιστική είναι η προηγούμενη ανάρτηση.
Από ΕΚΕΙ, θα τα μάθετε όλα!